|
| ||
|
سخن روز |
بشنو نوای عشقِ دل و نغمه خوانیم تا پی بَری به رنج و غم و ناتوانیم با هر که دم زدم ز صفا دیده ام جفا این بوده است حاصلِ این زندگانیم در چهره ها نشانِ محبت ندیده ام بر باد رفت خرمنِ عمر و جوانیم غیر از ریا و مکر ندیدم ز مرد و زن بیهوده بود عاشقی و جانفشانیم گویا روانِ پاکِ هدایت فکنده است امروز سایه بر سرِ این، زندگانیم احساس و درد و رنج به هم متحد شدند بهر فنای این تن و این جسمِ فانیم گرد و غبارِ غم بنشستی به روی من تا بازگو کند، ز غمِ جاودانیم شیدا شدست صابر کرمانی حزین مشهورِ خاص و عام شود نغمه خوانیم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۶۲۱ [ شنبه ۱۳۹۵/۱۰/۰۴ ] [ 17:33 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
