|
| ||
|
سخن روز |
بی ادب بودم ادب از مرد و زن آموختم سوزش و سازش ز شمعِ انجمن آموختم نیستم کودک به مکتب خانه، تعلیمم دهند هر چه خواندم بیشتر، کمتر سخن آموختم ز آتشین عشقی جگر سوز و شرر افروز من گاه گاهی ساختن، گه سوختن آموختم دیگران در عیش و شادی عمر را طی کرده اند من ز استادِ ازل رنج و محن آموختم عاشقِ شیرینِ عشقم، تا فداکاری کنم درسِ جانبازی به نزدِ کوه کن آموختم صابرم نردِ وفا بر تخته دل باختم این قمارِ عشق را از خویشتن آموختم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۴۰۰ [ یکشنبه ۱۳۹۵/۰۹/۲۱ ] [ 22:26 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
