|
| ||
|
سخن روز |
نمی دانم چرا امشب به سر شوری دگر دارم به یاد روی آن نلمهربان بس شور و شر دارم
نه امیدی که با من مهربان گردد دل سنگش
شکایتها به لب از آن بت بیدادگر دارم
دل دیوانه من می کشد من را به هر سویی
کجا در سر خیال حرکت و سیر و سفر دارم
ز طوفان بلا شد زیر و بالا کشتی جانم
در این دریای طوفان زا به هر دم صد خطر دارم
شتابان کاروان عمر ما طی کرد راهش را
سری پر شور و احساس و وجودی شعله ور دارم
ز داغ عشق در دل شعله سوزان بود لیکن
لبی خندان،دلی خونین و جانی پر شرر دارم
ز شعر من بسوز و ساز دل آگاه می گردی
عجب رنج و غم و دردی من خونین جگر دارم
بزن مهر خموشی بر دهان خویشتن صابر
مگو در گوشه تنهایی و وحشت مقر دارم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره 459 [ دوشنبه ۱۳۹۴/۱۲/۱۷ ] [ 20:47 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
