سخن روز

پيوندهای روزانه

چه خوش باشد به باغِ لاله‌رویان نغمهخوان بودن
به ظاهر پیر بودن لیک در باطن جوان بودن

چه خوش باشد در این ویران‌سرای عالمِ خاکی
ز سرمستی خراب از باده‌ی رطلِ گران بودن

بیا از قیدِ نفس بَدعمل خود را رهایی ده
خوش‌است از جلوه‌ی جانان‌ِ جان روشن‌روان بودن

بیا ذراتِ هستی را ز نورِ عشق روشن کن
که باید تابناک از پرتوِ جانِ جهان بودن

بیا این چند روزِ زندگی با نیک‌نامی زی
چه خوش باشدکه از آسیبِ دوران در امان بودن

بیا بی‌پرده رخسارِ ولی‌الله را بنگر
که باید ناظرِ آن مظهرِ غیبِ نهان بودن

بیا بهرِ عروجِ معنوی خود را مهیا کن
نمی‌ارزد که انسان بنده‌ی این بندگان بودن

چه نیکو می‌سراید شعر صابر اهلِ دل باشد
که باید خاطرش آرام و قلبش حق‌نشان بودن


برچسب‌ها: کاروان شعر, غزل شماره ۶۴۰
[ پنجشنبه ۱۴۰۳/۱۲/۰۹ ] [ 13:2 ] [ آذر ]

.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي
ايـن كشتــه‌ي احـساس و بـلا را نشناسي
بازيــچـه‌ي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم
ديـــوانـــه‌ي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي
از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقه‌ي خون است
دلســوختـــه‌ي عشـق خـــدا را نشناسي
آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم
ايـن دلــشــده‌ي بـــي‌سرو پا را نشناسي
كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست
غـــم‌پـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي
من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم
ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي
افسون شده‌ٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم
سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي
ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس
ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي
مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم
آواره‌ي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي
شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم
دلـــداده‌ي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي
از خـويش بُـــريدم چو شدم واله‌ي عشقت
آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي

                صابر کرمانی
امکانات وب
فروش بک لینک طراحی سایت