میزنم مُهرِ خموشی بر دهانِ خویشتن
بشنوم نطقِ اناالحق از زبانِ خویشتن
هر کسی سیری کند در انفس و آفاق لیک
سیرِ من باشد دمادم در جهانِ خویشتن
اهلِ دنیا جمله سرگرمند در سود و زیان
گشتهام سودایی سود و زیانِ خویشتن
بارِ خاطر نیستی تو یارِ خاطر بودهای
خاطرم شد شاد، باشم شادمانِ خویشتن
نیست در گوشِ دلم شور و فغانی غیر غم
گوشِ هوشم پُر شد از نطق و بیانِ خویشتن
کافرِ عشقم دو عالم را رها بنمودهام
همدمم با ناله و شور و فغانِ خویشتن
سوختم افروختم من، نیست خاموشی مرا
میگدازم ز آتشِ سوزِ نهانِ خویشتن
سالها با رنج و احساس و محبت سوختم
آتشی افروختم در جسم و جانِ خویشتن
صابرِ خوشنغمهام در بوستانِ معرفت
از صفای عشق باشم نغمهخوانِ خویشتن
برچسبها:
کاروان شعر,
غزل شماره ۶۳۵