سخن روز

پيوندهای روزانه

میزنم مُهرِ خموشی بر دهانِ خویشتن
بشنوم نطقِ اناالحق از زبانِ خویشتن

هر کسی سیری کند در انفس و آفاق لیک
سیرِ من باشد دمادم در جهانِ خویشتن

اهلِ دنیا جمله سرگرمند در سود و زیان
گشته‌ام سودایی سود و زیانِ خویشتن

بارِ خاطر نیستی تو یارِ خاطر بوده‌ای
خاطرم شد شاد، باشم شادمانِ خویشتن

نیست در گوشِ دلم شور و فغانی غیر غم
گوشِ هوشم پُر شد از نطق و بیانِ خویشتن

کافرِ عشقم دو عالم را رها بنموده‌ام
همدمم با ناله و شور و فغانِ خویشتن

سوختم افروختم من، نیست خاموشی مرا
می‌گدازم ز آتشِ سوزِ نهانِ خویشتن

سال‌ها با رنج و احساس و محبت سوختم
آتشی افروختم در جسم و جانِ خویشتن

صابرِ خوش‌نغمه‌ام در بوستانِ معرفت
از صفای عشق باشم نغمه‌خوانِ خویشتن


برچسب‌ها: کاروان شعر, غزل شماره ۶۳۵
[ پنجشنبه ۱۴۰۳/۱۲/۰۹ ] [ 12:56 ] [ آذر ]

.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي
ايـن كشتــه‌ي احـساس و بـلا را نشناسي
بازيــچـه‌ي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم
ديـــوانـــه‌ي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي
از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقه‌ي خون است
دلســوختـــه‌ي عشـق خـــدا را نشناسي
آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم
ايـن دلــشــده‌ي بـــي‌سرو پا را نشناسي
كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست
غـــم‌پـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي
من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم
ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي
افسون شده‌ٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم
سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي
ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس
ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي
مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم
آواره‌ي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي
شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم
دلـــداده‌ي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي
از خـويش بُـــريدم چو شدم واله‌ي عشقت
آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي

                صابر کرمانی
امکانات وب
فروش بک لینک طراحی سایت