سخن روز

پيوندهای روزانه

سیر کن رندانه در مُلکِ ولای خویشتن
تا ببینی جلوه‌ی حُسنِ خدای خویشتن

گر که منصور است و بسطامی و شمس و مولوی
غرقه می‌باشند در بحرِ صفای خویشتن

خوش اناالحق با زبانِ دل بزن بر دارِ عشق
بشنوی آوای حق را از نوای خویشتن

خویشتن ما و من و خود را فنا بنمودن است
از خودی بگذر شوی محو و فنای خویشتن

خضر از سرچشمه‌ی عشق و محبت نوش کرد
باقی و پاینده باشد از بقای خویشتن

بود ایوبِ نبی در رنج و وحشت مبتلا
ابتلایش بود از درد و بلای خویشتن

فیض و رحمت شاملِ اهلِ محبت بوده است
واقف رازند و عارف در سرای خویشتن

گوهرِ پُر ارزشی، رو در بر صراف عشق
تا شوی آگاه از قدر و بهای خویشتن

عالمِ بی‌انتهایی، سرِّ غیب و وحدتی
سیر کن در عالمِ بی‌انتهای خویشتن

عارفانِ ذاتِ حق از قید هستی رسته‌اند
انتها بینند و بینا ز ابتدای خویشتن

گوهرِ نایابِ خلقت مهر و عشق و دوستی‌است
رایگان از کف مده مهر و وفای خویشتن

صابرا قرنِ اتم شعر و غزلگویی چه سود
چند می باشی غزلخوان در ثنای خویشتن


برچسب‌ها: کاروان شعر, غزل شماره ۶۳۷
[ چهارشنبه ۱۴۰۳/۱۲/۰۸ ] [ 19:49 ] [ آذر ]

.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي
ايـن كشتــه‌ي احـساس و بـلا را نشناسي
بازيــچـه‌ي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم
ديـــوانـــه‌ي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي
از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقه‌ي خون است
دلســوختـــه‌ي عشـق خـــدا را نشناسي
آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم
ايـن دلــشــده‌ي بـــي‌سرو پا را نشناسي
كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست
غـــم‌پـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي
من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم
ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي
افسون شده‌ٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم
سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي
ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس
ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي
مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم
آواره‌ي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي
شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم
دلـــداده‌ي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي
از خـويش بُـــريدم چو شدم واله‌ي عشقت
آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي

                صابر کرمانی
امکانات وب
فروش بک لینک طراحی سایت