|
| ||
|
سخن روز |
جانِ من جلوهگر از نورِ صفا خواهد شد دلِ من محوِ تجلّی خدا خواهد شد میزند ناوکِ مژگان تو، بر دلها تیر سینهی من سپرِ تیرِ بلا خواهد شد هر که از خود گذرد واصلِ جانان گردد واصل و زندهدل و اهلِ وفا خواهد شد هر که بر دامنِ سلطانِ ولایت زده چنگ خاطرش منبعِ انوارِ ولا خواهد شد دل که در پَرتوِ خورشیدِ حقیقت باشد بیگمان گوهرِ پُر قدر و بها خواهد شد در سراپردهی توفیق و جهانِ توحید کامِ دل از کرمِ دوست روا خواهد شد در گلستانِ مُحبّت به سرِ شاخهی عشق مرغِ جان خوشسخن و نغمهسرا خواهد شد مرغِ خوشنغمهی باغِ ملکوتم روزی زین قفس طایرِ خوشنغمه رها خواهد شد شامِ هجران سپری گردد و دلشاد شویم عهدِ آزادگی و شادی ما خواهد شد در رهِ عشق که راهیست پر از بیم و امید عاقبت صابرِ دلخسته فدا خواهد شد برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۲۱۰ [ دوشنبه ۱۴۰۳/۱۲/۰۶ ] [ 19:59 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
