نمیدانم چه شد شعرِ روان و نغمهی جانم
نمیدانم چه شد سیلِ سرشکِ چشمِ گریانم
نمیدانم چرا مرغِ دلم بی بال و پر باشد
به هرجا میروم سرگشته و مبهوت و حیرانم
نه امیدی که بهتر میشود دورانِ عُمر من
نه شعری بر لب و نی نالهای در قلبِ سوزانم
شکست از سنگِ جورِ دوست بال و شهپرِ روحم
شدم لبریزِ غم جان شد نثارِ راهِ جانانم
زمین و آسمان در دیده من تنگ میآید
خوش آن روزی که بال و پر گشاید جانِ نالانم
محبت مایه رنج و غم و اندوهِ دل باشد
گذشتم از محبت بیدل و زار و پریشانم
چو مجنون سالها سرگشته در دشتِ جنون بودم
منِ آواره، محوِ عشقِ لیلا در بیابانم
غزلها میسرودم در چمنزارِ صفای دل
کنون خاموش و صامت گوشهی تاریکِ دورانم
بود زندانِ تن، محبوس باشد روحِ پاکِ من
من آن مرغِ غزلخوانِ بُرون از باغِ رضوانم
مگر شورِ جنونی باز غوغایی کند در دل
نماید شهره و ضربالمثل در بزمِ رندانم
چه حاصل نغمهی مستانهام مستانهتر گردد
چه حاصل مرد و زن گویند دانا و سخندانم
چه حاصل ز آتشِ احساسِ من سوزد دل و جانی
چه حاصل غم فزاید در وجود و قلبِ پژمانم
چه حاصلِ بعد مرگِ من بماند نامی و عکسی
چه حاصل تا بماند دفترِ اشعار و دیوانم
چه حاصل یادبودِ من بماند، خود فنا گردم
منم آن صابرِ دیوانهدل یک عمر حیرانم
برچسبها:
کاروان شعر,
غزل شماره ۵۵۵