سخن روز

پيوندهای روزانه

نمی‌دانم چه شد شعرِ روان و نغمه‌ی جانم
نمی‌دانم چه شد سیلِ سرشکِ چشمِ گریانم

نمی‌دانم چرا مرغِ دلم بی بال و پر باشد
به هرجا می‌روم سرگشته و مبهوت و حیرانم

نه امیدی که بهتر می‌شود دورانِ عُمر من
نه شعری بر لب و نی ناله‌ای در قلبِ سوزانم

شکست از سنگِ جورِ دوست بال و شهپرِ روحم
شدم لبریزِ غم جان شد نثارِ راهِ جانانم

زمین و آسمان در دیده من تنگ می‌آید
خوش آن روزی که بال و پر گشاید جانِ نالانم

محبت مایه رنج و غم و اندوهِ دل باشد
گذشتم از محبت بی‌دل و زار و پریشانم

چو مجنون سال‌ها سرگشته در دشتِ جنون بودم
منِ آواره، محوِ عشقِ لیلا در بیابانم

غزل‌ها می‌سرودم در چمنزارِ صفای دل
کنون خاموش و صامت گوشه‌ی تاریکِ دورانم

بود زندانِ تن، محبوس باشد روحِ پاکِ من
من آن مرغِ غزلخوانِ بُرون از باغِ رضوانم

مگر شورِ جنونی باز غوغایی کند در دل
نماید شهره و ضرب‌المثل در بزمِ رندانم

چه حاصل نغمه‌ی مستانه‌ام مستانه‌تر گردد
چه حاصل مرد و زن گویند دانا و سخندانم

چه حاصل ز آتشِ احساسِ من سوزد دل و جانی
چه حاصل غم فزاید در وجود و قلبِ پژمانم

چه حاصلِ بعد مرگِ من بماند نامی و عکسی
چه حاصل تا بماند دفترِ اشعار و دیوانم

چه حاصل یادبودِ من بماند، خود فنا گردم
منم آن صابرِ دیوانه‌دل یک عمر حیرانم


برچسب‌ها: کاروان شعر, غزل شماره ۵۵۵
[ شنبه ۱۴۰۳/۱۲/۰۴ ] [ 15:52 ] [ آذر ]

.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي
ايـن كشتــه‌ي احـساس و بـلا را نشناسي
بازيــچـه‌ي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم
ديـــوانـــه‌ي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي
از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقه‌ي خون است
دلســوختـــه‌ي عشـق خـــدا را نشناسي
آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم
ايـن دلــشــده‌ي بـــي‌سرو پا را نشناسي
كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست
غـــم‌پـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي
من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم
ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي
افسون شده‌ٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم
سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي
ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس
ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي
مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم
آواره‌ي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي
شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم
دلـــداده‌ي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي
از خـويش بُـــريدم چو شدم واله‌ي عشقت
آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي

                صابر کرمانی
امکانات وب
فروش بک لینک طراحی سایت