|
| ||
|
سخن روز |
آمده بود یارِ من، شورِ جنون به پا کنم جلوه نمود چهرهاش هستی خود فدا کنم نهنگ بحرِ حیرتم، تحیّرم فزون بود میانِ بحر، روز و شب چو ماهیان شنا کنم روان شود روانِ من، ز خاکدان به آسمان نوای عشق را بیان به نغمه و نوا کنم سبوی باده را کشم به دوش خویش کامجو ز شور مستی و جنون چو ترک ماسوا کنم خدا خدا کنم که من رها شوم ز قید تن که با زبان و بیزبان خدای را صدا کنم ز آب و خاک و هر گیاه، ز هر درخت و بوتهها شنیدهام ندای حق که ترک ماجرا کنم بگو به اهل معرفت که یار میشود عیان نظر به حسن روی او به صبح و هر مسا کنم بریختی سرشک من به روی چهرهام ز غم رها شوم ز خویشتن که خویش را فنا کنم چو عندلیب خوشنوا، نوای عشق سر دهم امین عشق صابرم که روز و شب دعا کنم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۵۶۴ [ یکشنبه ۱۴۰۳/۱۰/۲۳ ] [ 23:15 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
