|
| ||
|
بیار باده که هنگامِ وصلِ جانان است به بوستان بگذشتم، بهشاخ گل دیدم دلی نماند ز تیرِ غمت نباشد چاک دلی که گشته به مُهرِ محبتت مَمهور زِ نورِ عشقِ تو روشن ضمیر و مسرورم تلطفی کن و بر عاشقان جفا منما مَرو زِ پیشِ دلِ عاشقِ ستمدیده فقیر کویِ تو، ای شهریارِ کشورِ حُسن فدای همت آن عارفِ خُدابینم ستم مکن، که مرا صبر و تاب و طاقت نیست سرود هاتف غیبی: علیِ عالیقَدر تویی طبیبِ دلِ من، مرا مداوا کن همیشه خاک دَرت سجدهگاهِ من باشد دلم زِ عشق تو جاوید و زنده میباشد زبان من شده کوته ز مدح و منقبتت زِ چشمِ مست تو دیدم، بلا و آفت و رنج چو خضر، زنده و جاوید و کامران گردم تویی چو موسیِ عمران، عصایِ قدرتِ تو یگانه نابغۀ عالمی، زِ حکمت و فضل چه غم ز وسوسه نفس و اهرمن دارم؟ نهفته شد به دلم، گنجِ عشق و آزادی جهان چو جسم بوَد، جان آن بوَد ایران بسانِ شاهدِ محبوبِ ما، نباشد کس به چشم، سرمه کنم خاکِ پاکِ پایش را ز پرتو رخِ رخشندۀ تو، شمس فلک بخواند خطبه به بزم محبتت برجیس به رویِ ماهِ رخت را کجا کنم تشبیه؟ نظر به جانب مریخ کردم و دیدم به حال وجد و طرب، نغمهخوان بوَد ناهید سروشِ عالم غیبم به گوش دل میگفت: کسیکه دستِ طلب زد به دامنش همه عُمر کلامِ مِهر و محبت، بیانِ عشق و امید [ پنجشنبه ۱۴۰۰/۰۲/۰۹ ] [ 10:23 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
|
||
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||