|
| ||
|
سخن روز |
شکستخورده احساس خویشتن باشم بهسانِ شمعِ فروزان به انجمن باشم هزار دردِ نهان در نهادِ سوزان است فسردهخاطر و بیغمگسار من باشم نوای هر غزلم سازِ دلنوازِ عشق به بوستانِ وفا مرغِ خوشسخن باشم گهی در آتشِ سودای خویش میسوزم گهی ز عشق و صفا، بلبلِ چمن باشم بسوختم ز شرارِ غم و جدائیها که دور از حرمِ یارِ سیمتن باشم خدا کند به همین درد مبتلا گردی که من ز داغِ غمت جوهرِ محن باشم توئی به ملکِ محبت، حقیقت شیرین به بیستونِ غم و درد کوهکن باشم چه خوش بود که شود فانی بلا صابر نمونه غم و حسرت در این زمن باشم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۵۱۴ [ یکشنبه ۱۳۹۹/۱۲/۲۴ ] [ 19:5 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
