|
| ||
|
سخن روز |
خواهم امشب گوشه میخانهای ماوا بگیرم از کف ساقی دمادم ساغر صهبا بگیرم بادهنوش و مست گردم فارغ و آسوده از غم دامن جانانه را با دست جان آنجا بگیرم بال و پر بگشایم و با شهپر عشق و محبت چون عقاب تیزپر، اوج فضا ماوا بگیرم خواهم از این تنگنای و شش جهت یابم رهائی این جهان را زیر بال خویش چون عنقا بگیرم قاف قلب من بود منزلگه سیمرغ وحدت کی در این زندان تاریک تن و جان جا بگیرم عرش حق باشد مقام قرب و قلب پاکدینان من در آنجا ساغر می از کف مولا بگیرم کیست مولا، آنکه آزادم کند از قید و ذلت نامه آزادگی از عالم و عقبی بگیرم صابر شیرینکلام و بادهنوش و میپرستم ساغرِ صهبا من از ساقیِ مهسیما بگیرم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۴۹۵ [ شنبه ۱۳۹۸/۱۱/۱۹ ] [ 18:20 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
