|
| ||
|
سخن روز |
افسرده ز صدمه و بلايم، اي كاش تو را نديده بودم پامال بلا و ماجرايم، اي كاش تو را نديده بودم در سينة تنگِ پُرشرارم هر لحظه فزون شود غم تو در بندِ غمِ تو مبتلايم، اي كاش تو را نديده بودم رفتي و ز رفتن تو ريزد هر لحظه سرشكِ خون ز ديده دلخسته و زارو بينوايم، اي كاش تو را نديده بودم رفتي تو ز ديدهام وليكن در خاطر و جان مكان گرفتي بر من بنگر كه جان فدايم، اي كاش تو را نديده بودم زد شعله به خرمنِ وجودم آن شعله عشقِ خانمانسوز بنگر به رخِ چو كهربايم، اي كاش تو را نديده بودم از دستِ غمِ تو بيامانم، در ناله و شيون و فغانم شد نغمه عشقِ دلنوايم، اي كاش تو را نديده بودم افسانه عمرِ من تو باشي كاين قصه نواي آسماني است مشهورِ جهان بود وَفايم، اي كاش تو را نديده بودم صابر ز فراق تو غمين است افسرده و بيدل و حزين است گويد ز غمت شكسته پايم، اي كاش تو را نديده بودم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۴۵۲ [ پنجشنبه ۱۳۹۸/۰۸/۰۹ ] [ 18:32 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
