|
| ||
|
سخن روز |
تا که از یادِ تو ای دوست فراموش شدم بسته ام لب ز سخن گفتن و خاموش شدم از کفِ یارِ پریچهره زیباروئی باده عشق بنوشیدم و مدهوش شدم ظاهراً ساکت و آرامم و در باطن و جان چون خمِ می ز غمِ عشق تو در جوش شدم بخت و اقبال ندارم که به عشرت کوشم تیره بختی مرا بین که سیه پوش شدم من که دیوانه انگشت نمایم همه عمر فارغ از عیش و نشاط و خوشی و نوش شدم صابرم خون جگر می خورم از ساغرِ غم بی دل و غمزده و محو و فراموش شدم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۴۳۷ [ سه شنبه ۱۳۹۸/۰۵/۲۹ ] [ 20:28 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
