|
| ||
|
سخن روز |
آشفته چو آن زلفِ پریشان تو باشم دیوانه صفت واله و حیران تو باشم هرگز نَرَود مهرِ تو از خاطرم ای دوست ای نوگلِ جان، مرغِ خوش الحانِ تو باشم افروخته ای شمعِ محبت به دل و جان پروانه آن شمعِ شبستانِ تو باشم ای سروِ گلستانِ دل سوخته جانها دلباخته سروِ گلستانِ تو باشم مینای دل از باده عشقت شده لبریز سرمست از آن نرگسِ چشمانِ تو باشم در راهِ وصالِ تو زدم گام شب و روز مفتونِ رُخِ ماهِ درخشانِ تو باشم آرامشِ جان از منِ دیوانه مجوئید در شعله آن عشقِ فروزانِ تو باشم مستم ز می عشق و خراباتی و شیدا پیمانه کش مجلسِ رندانِ تو باشم صابر شده ام خاک نشینِ رهِ فقرم ای فخرِ زمان بنده احسانِ تو باشم برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۵۱۸ [ سه شنبه ۱۳۹۸/۰۵/۱۵ ] [ 20:46 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
