|
| ||
|
سخن روز |
دو دیده باز کنم بر رُخ و لقای علی روان و دل بود آئینه ولای علی به هر نفس که به یادش کشم بود نوروز بهارِ عشق بود حُسنِ دلربای علی بیار باده گلگون که تا کشم سرمست به گوشِ هوش رسد دم به دم ندای علی جهان و هر چه در آنست نقطه موهوم بقا و فیض ابد یافت جانفدای علی علیست مظهرِ عدل و شجاعت و رحمت فزون ز حدِّ تصوّر بود سخای علی جلال و مرتبه و قدر و عزت و رفعت بیافت در دو جهان بنده و گدای علی به حبِّ او بتوان رَهروِ رهِ دین بود که واصل است به حق رند و آشنای علی کمال و فضل علی در سخن نمی گنجد که جن و انس و مَلَک ذاکرِ ثنای علی زمین و عرش و فلک کهکشان و لوح و قلم گرفته عرصه آفاق را ضیای علی به خاکِ پای علی سرنهاده صابر و گفت رضایِ امرِ الهی بود رضای علی برچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۸۴۳ [ سه شنبه ۱۳۹۷/۱۱/۳۰ ] [ 23:30 ] [ آذر ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] [Google+] | ||
